قطَّ و البتّة و لا افعله ابدا » بنا بر اين سخن ، كلمهء ابد هميشه معناى ما قبل خود را تأكيد مىكند ، بعبارت ديگر تأكيد است نه تأسيس . تدبّر در آيات قرآن مجيد خلاف اين مطلب را مىرساند و ثابت مىكند كه ابد فقط براى تأكيد نيست آياتى هست كه بوسيلهء « ابد » از آنها دوام و هميشگى فهميده مىشود نظير * ( « ماكِثِينَ فِيه أَبَداً » ) * كهف : 3 * ( « لا تَقُمْ فِيه أَبَداً » ) * توبه : 108 * ( « وَلا أَنْ تَنْكِحُوا أَزْواجَه مِنْ بَعْدِه أَبَداً » ) * احزاب : 53 و آيات ديگر . ناگفته پيداست كه از مكث و عدم قيام و عدم تزويج زنان حضرت رسول صلَّى الله عليه و آله بعد از فوتش ، در صورتى دوام و استمرار فهميده مىشود كه * ( « أَبَداً » ) * به آنها اضافه شود و بدون آن دوام و عدم آن هر دو محتمل خواهد بود . در اين صورت * ( « أَبَداً » ) * براى تأسيس معناى جديدى است نه تأكيد معناى ما قبل . مخفى نماند * ( « أَبَداً » ) * بمعنى دهر به كار رفته چنان كه در قاموس و غيره هست و نيز وصف استعمال شده چنان كه در نهج البلاغه خطبه 107 آمده : « انت الابد فلا امد لك » يعنى خدايا تو دائم و هميشگى هستى و براى تو زمان محدودى نيست . در اين استعمال هم ، معناى اصلى كه دوام باشد در نظر است . ابراهيم : عليه السّلام جدّ اوّل حضرت رسول صلَّى الله عليه و آله و پيامبران بنى اسرائيل ، مورد تصديق مسلمين و يهود و نصارى است . نام مباركش 69 بار در قرآن مجيد آمده ، و دين مبين اسلام همان دين ابراهيم است * ( « ثُمَّ أَوْحَيْنا إِلَيْكَ أَنِ اتَّبِعْ مِلَّةَ إِبْراهِيمَ حَنِيفاً » ) * نحل : 123 اين پيامبر بزرك در شهر « اور » از شهرهاى بابل به دنيا آمد و نيز تولَّد او را در شهر « فدّام آرام » نوشته‌اند و در آنجا بزرگ شد و با بت پرستان بمبارزه برخاست و سپس بشام هجرت فرمود : قرآن مجيد قسمتهاى بزرگى از زندگى و مبارزات وى را براى معرّفى او و ارشاد ديگران نقل كرده است و ما بخشهائى از آن را در زير ميآوريم . نا گفته نماند :